30آبان

رفتی و ندیدی که چه محشر کردم... با اشک تمام کوچه هاراترکردم .....

    عاشقانه همديگر را دوست داشته باشيم

                                    و بي چشم داشت مهرورزي كنيم،

                                                    همين است رسم شاد زيستن

صداي چك چك اشكهايت را از پشت ديوار زمان مي شنوم و مي شنوم كه چه

معصومانه در كنج سكوت شب ، براي ستاره ها ساز دلتنگي مي زني و من مي

شنوم مي شنوم هياهوي زمانه را كه تو را از پريدن و پركشيدن باز مي دارد آه ، اي

شكوه بي پايان اي طنين شور انگير من مي شنوم به آسمان بگو كه من مي شكنم !

                                   هر آنچه تو ...

 

 

بوي غربت مي دهم اماغريبه نيستم !گر چه در عصري از غريبي زيستم!مثل رودي بستره

اين خاك را طي كرده ام!تا ببينم عاقبت در آرزوي كيستم؟؟؟؟

 

 

بازي زندگي يكي است، ليكن هر بار بازيگران جديدي آنرا بازي مي كنند...»

 

 

 

در اين لحظه دلم طاق شد طاقتش بغضش تركيد و من براي ديدن تو با

گونه هاي خيس پشت پنجره ي خيال مي دوم مي دانم به خدا قسم تا

لحظه اي كه تو را در خلوت كوچه هاي خيال به تماشا نشسته ام دلم

 نخواهد مرد

آمدم تا  عاشقانه در  کنارت  بمانم تا برای تو

                     بمیرم...مهربان  من                   

http://i32.tinypic.com/2csi4wm.jpg

چيزيكه مرد را وادار ميكند بيوفائي زنش را باور نكند داشتن اعتماد بحسن

اخلاقي زنش نيست بلكه ضعف اخلاقي خودش است .. ناپلئون

 

http://i16.tinypic.com/86otmj7.jpg

http://daneshnameh.roshd.ir/mavara/img/daneshnameh_up/2/29/C4-17-A020.JPG

ابر گریان غروبم که به  خونابه اشک..

                       سینه  تنگ من از  بار غمی سنگین است...

http://taranehyab.persiangig.com/image/darya%20-%201.jpg

 

 

http://i13.tinypic.com/2zgf7uv.jpg

http://www.chn.ir/WorldHeritage/manage/photo/domenica.jpg

http://mobin1.persiangig.com/image/23.jpg

 

 

http://www.jeffnewby.com/Photos/Heavens.jpg

 

 

 

http://www.winternet.com/~carols/maine/images/rain%20on%20window%20267.jpg

 فریدریش نیچه : آشفتگی من از این نیست که مردان

نامرد به من دروغ گفته اند، از این آشفته ام که دیگر

نمیتوانم مردان را باور کنم.

http://www.majalisna.com/gallery/701/701_24061_1098301615.JPG

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و دوم دی 1387ساعت 21:44  توسط آرش  | 

 

افسوس ان زمان كه بايد دوست بداريم كوتاهي مي كنيم.             

      

      ان زمان كه دوستمان دارند لجبازي مي كنيم

 

 وبعد.                          

               

      .. براي انچه از دست رفته اه مي كشيم...

 

 

   گورستان با تمام حرفها و حديث هايش تنها راز شادمانه زيستن است                                                                                                                                                                                

 گورستان با سكوتش مي گويد سخت نگير زندگي ارزش يك ثانيه اندوه را هم                              

ندارد .                                                                                                                                        

         

نه تو مي ماني نه اندوه و نه هيچ يك از مردم اين آبادي به حباب نگران لب يك رود قسم و به

كوتاهي آن لحظه شادي كه گذشت غصه هم خواهد رفت آن چناني كه فقط خاطره اي خواهد ماند

لحظه ها عريانند به تن لحظه خود جامه اندوه مپوشان هرگز  

******

بدون اراده متولد مي شويم،با حيرت زندگي ميكنيم و سپس با حسرت ميميريم،اما آنچه كه هرگز

فروغش رنگ فنا نمي پذيرد دوستي هاي پاك و بي آلايش است

*********

گورستان با تمام حرفها و حديث هايش تنها راز شادمانه زيستن است گورستان با سكوتش مي

گويد سخت نگير زندگي ارزش يك ثانيه اندوه را هم ندارد .

                              ********                             

به اولين قاصدكي كه از شهر قشنگ زندگي تو بگذرد پيغام مي دهم                                                                                                                                                                   

 كه هيچ چيز نمي تواند مهرت را از دلم جدا كند حتي فاصله ها..                       

**********

         اكنون تو با مرگ رفته اي و من اينجا تنها به اين اميد دم ميزنم كه 

                                                با هر نفس گامي به تو نزديك تر ميشوم . 

                              ************                                

نمي دونم كه چرا هر وقت به تو مي رسم ،

نمي توانم از تو بگويم. براي گفتنت واژه كم مي آورم.

 به هر حال ، بدان كه بيشتر از اين حرف ها و واژه ها برايم معنا مي دهي

                          ****** 

يادم باشد حرفي نزنم كه دلي بلرزد خطي ننويسم كه آزار دهد كسي را

يادم باشد كه روز و روزگار خوش است وتنها دل ما دل نيست يادم

باشد جواب كينه را با كمتر از مهر و جواب- رنگي را با كمتر از

صداقت ندهم يادم باشد بايد دربرابر فريادها سكوت كنم و براي سياهي

ها نور بپاشم يادم باشد از چشمه درسِِ خروش بگيرم و ...

 يادم باشد فردا حتما ناز گل را بكشم... حق به شب بو بدهم... و نخندم دگر

به تركهاي دل هر گلدان...!! و به انگشت نخي ببندم تافراموش نگردد فردا...!

 زندگي شيرين است! زندگي بايد كرد... و بدانم كه شبي خواهم رفت .... !!!

                                       و شبي هست كه نباشد پس از آن فردايي

 

  

 

پلكهاي خسته ام را كه مي گشايم چيزي در وجودم مي شكند. نگاهم به

چشمان هميشه بيدار پنجره گره مي خورد. (باز باران مي بارد) و

حسي ناشناخته همراه با حركت آرام و زيباي قطره ها در وجودم

جنبشي مبهم را به ارمغان مي آورد. ناخواسته از جا برمي خيزم و

فاصله ام را با زلال باران كم و كمتر مي كنم.

 

 آرزو را من ميان شهر دلها ديده ام

 

         فرض كن مثل هميشه خواب و رويا ديده ام

     

                 ساده بودي در خيالم مثل يك تصوير آب

         

                              آسمان را پيش چشمانت چه زيبا ديده ام

 

                                

+ نوشته شده در  یکشنبه پانزدهم دی 1387ساعت 20:36  توسط آرش  | 

داد معشوقه‌ به‌ عاشق‌ پیغام‌

          كه‌ كند مادر تو با من‌ جنگ‌

                     هركجا بیندم‌ از دور كند

                        چهره‌ پرچین‌ و جبین‌ پر آژنگ‌

                              با نگاه‌ غضب‌ آلود زند

                       بر دل‌ نازك‌ من‌ تیر خدنگ‌

                 مادر سنگ دلت‌ تا زنده‌ است‌

شهد در كام‌ من‌ و تست‌ شرنگ‌

     نشوم‌ یكدل‌ و یكرنگ‌ ترا

         تا نسازی‌ دل‌ او از خون‌ رنگ‌

           گر تو خواهی‌ به‌ وصالم‌ برسی‌

     باید این‌ ساعت‌ بی‌ خوف‌ و درنگ‌

 روی‌ و سینه‌ تنگش‌ بدری‌

دل‌ برون‌ آری‌ از آن‌ سینه‌ تنگ‌

          گرم‌ و خونین‌ به‌ منش‌ باز آری‌

                تا برد زآینه‌ قلبم‌ زنگ‌

                  عاشق‌ بی‌ خرد ناهنجار

                  نه‌ بل‌ آن‌ فاسق‌ بی‌ عصمت‌ و ننگ‌

حرمت‌ مادری‌ از یاد ببرد

        خیره‌ از باده‌ و دیوانه‌ زبنگ‌

           رفت‌ و مادر را افكند به‌ خاك‌

                سینه‌ بدرید و دل‌ آورد به‌ چنگ‌

                            قصد سرمنزل‌ معشوق‌ نمود

                     دل‌ مادر به‌ كفش‌ چون‌ نارنگ‌

                           از قضا خورد دم‌ در به‌ زمین‌

        و اندكی‌ سوده‌ شد او را آرنگ‌

وان‌ دل‌ گرم‌ كه‌ جان‌ داشت‌ هنوز

           اوفتاد از كف‌ آن‌ بی‌ فرهنگ‌

                 از زمین‌ باز چو برخاست‌ نمود

                         پی‌ برداشتن‌ آن‌ آهنگ‌

                                                             دید كز آن‌ دل‌ آغشته‌ به‌ خون‌

آید آهسته‌ برون‌ این‌ آهنگ‌:

          آه‌ دست‌ پسرم‌ یافت‌ خراش‌

             وای پای‌ پسرم‌ خورد به‌ سنگ‌

                           ( ایرج میرزا)

+ نوشته شده در  جمعه سیزدهم دی 1387ساعت 18:52  توسط آرش  | 

   همه انگار خوابند

سیل در پهنهء ذهنم جاریست

زخم در قلب ترك خوردهء من خشك شده

لحظه ها تكراریست!!!!!!!!! 

 

 پشت دیوار همین کوچه بدارم بزنید من که رفتم بنشینیدو...هوارم بزنید باد هم آگهی مرگ مرا خواهد برد بنوسید که بد بودم و جارم بزنید من از آیین شما سیر شدم.. سیر شدم پنجه در هر چه که من واهمه دارم بزنید...........

 

ای رهگذر با نگاه بی انتهایت به عمق تک تک حروف و واژه هایم بنگر و آرام آرام مرا همراه با این صفحه ورق بزن...
و بعد به رسم روزگار مرا و عمق نوشته هایم را به دست فراموشی بسپار...

 عيب كار اينجاست كه من '' آنچه هستم '' را با '' آنچه بايد باشم '' اشتباه مي كنم ، خيال ميكنم آنچه بايد باشم هستم،در حاليكه آنچه هستم نبايد باشم

 مي دانم روزي با تن خسته و خيس ، سوار بر قطرات درشت باران بر ناوادنهاي چشمم فرود مي آيي در ميان انبوه مژگانم ميزبان خواهم بود و در آن لحظه چشمانم را براي هميشه مي بندم تا ديگر دوريت را حس نكنم

 

 تواناترین مترجم كسی است كه سكوت دیگران را ترجمه كند.شاید سكوتی تلخ گویای دوست داشتنی شیرین باشد.

    بگذار ابريترين شعرهايم را با غريب ترين لهجه بخوانم اين عادت من است كه هر غروب بر ايوان دلتنگيم مي نشينم و خويش را مرور مي كنم

+ نوشته شده در  پنجشنبه پنجم دی 1387ساعت 20:23  توسط آرش  | 

 در ستايش موهايت مي‌بويم گيسوانت را تا فرشته‌ها حسودي کنند به عطر تو. شانه مي‌زنم موهايت را تا حوري‌ها سرک بکشند از بهشت براي تماشا. شعر مي‌گويم براي تو تا کلمات کيف کنند مست شوند بميرند.

در ستايش دست‌هايت وقتي كه دل دست‌هايم تنگ مي‌شود براي انگشتان كوچكت
آن‌ها را مي‌گذارم برابر خورشيد تا با ترکيبي از كسوف و گرما دوري‌ات را معنا كنم.

در ستايش چشم‌هايت دست خودشان نيست وقتي از فرط معصوميت با تابشي از جنس عشق روح‌هاي ولگرد بعدازظهر را بر نيمکتي سنگي کشتار مي‌کنند، چشم‌هايت..." 

+ نوشته شده در  سه شنبه سوم دی 1387ساعت 19:52  توسط آرش  | 

 

  

گفتی: غزل بگو! چه بگویم؟ مجال کو؟
شیرین من، برای غزل شور و حال کو؟

پر می زند دلم به هوای غزل، ولی
گیرم هوای پر زدنم هست، بال کو؟

گیرم به فال نیک بگیرم بهار را
چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟

تقویم چارفصل دلم را ورق زدم
آن برگهای سبزِِ سرآغاز سال کو؟

رفتیم و پرسش دل ما بی جواب ماند
حال سؤال و حوصله قیل و قال کو؟

 

«قیصر امین پور»

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه سوم دی 1387ساعت 18:7  توسط آرش  | 

میان من و تو فاصله است.

       

        گاه می اندیشم

 

               می توانی تو به لبخندی

 

                                   این فاصله را بر داری..!

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه یکم دی 1387ساعت 18:55  توسط آرش  |